Na 288 dagen hier in regio Parijs zijn nu dan toch echt de laatste twee weken aangebroken. Mijn Nederlands is nu een soort slecht vertaald frans geworden en op mijn fietstours twijfelen de mensen dus of ik wel echt Nederlands ben..

Om mijn Nederlands dus weer wat op te halen is Ellen gekomen en om de Hollandse sfeer compleet te maken hebben we in tijdelijk ‘hollandse' cafés de wedstrijden van het EK gekeken. En zo was Parijs even veranderd in Nederland. Ellen was zelfs zo dapper om bij mij in huis te logeren en de meisjes keken hun ogen uit! Eindelijk geloofden ze dat ik in Nederland nog aan de kleine kant ben. Het was een heel gezellig weekend en daarna kon ik ook weer wat laatste dingen van mijn lijstje met dingen die ik nog wilde doen in Parijs afstrepen.

Dat lijstje is inmiddels bijna helemaal leeg, want ook dit weekend weer heb ik alles gedaan behalve stilzitten. Na bijna een maand non stop regen was het eindelijk weer een dag mooi weer en dus stond er een skatetocht op het programma! De tocht was 19 kilometer lang en na afloop hadden we het idee dat we alle boulevards van Parijs wel hadden gehad.. Op de afdalingen na ging het goed.. En het was heel leuk om mee te maken! We werden van alle kanten gefotografeerd door de toeristen die het schitterend vonden om te zien en er werd naar ons getoeterd door de automobilisten die het iets minder vonden omdat de weg voor een nogal lange tijd was afgezet..!

Maar ook aan het getoeter ben ik gewend geraakt. Het stomme is dat ik heel graag jullie alle gekke gebruiken van de fransen zou willen vertellen, maar ik ben bang dat ik het grootste gedeelte zelf niet eens meer opmerk. Ik heb in ieder geval hier in Parijs nog nooit een fransman met een baret (in het frans is dat een haarspeldje..) gezien! Wel at ik escargot, foie gras, visseneitjes en zelfs hertenvlees en waren alle maaltijden in het weekend aardig uitgebreid. Ook heb ik vaak zat fransen op straat het volkslied of douce france (soort van ik hou van holland) horen fluiten/neuriën/zingen, dus dat ze trots zijn kunnen we ook wel stellen. In mijn gastfamilie wordt deze muziek ook steeds gedraaid en zo is mijn kennis van de Franse chansons ook flink uitgebreid! Mijn gezin maakte ook het cliché dat we op de campings altijd al opmerkten waar: Franse kinderen gaan heel laat naar bed.. Om half 11 thuiskomen na een lange dag in de stad en de meisjes spelend in de tuin aantreffen was geen uitzondering.. Toch ga ik dit gekke volk wel missen volgend jaar. Fransen blijven gastvrije mensen en ze zijn vooral heel beleefd, etiquette is niet voor niks een frans woord!

Nog 12 dagen dus hier de allerlaatste dingen doen, afscheid nemen van Parijs, van de meisjes en dan kom ik weer echt terug naar Nederland! Maar zoals de fransen zo mooi zeggen:

Ce n'est qu'un au revoir!

Paris, je reviens!